| 
Ania pod czułą opieką Krzysztofa
|
| 
Iwonka
|
Ola
|
| 
Beata, inicjatorka zwałkowego pływania w Bydgostii
|
| 
nasze Panie zawsze...
|
| 
mile...
|
| 
uśmiechnięte...
|
| 
i nie rozglądają się za męską pomocą
|
| 
progi przepływają z wdziękiem...
|
| 
fachowo przeciskają się pod przeszkodami
|
| 
czasami tylko...
|
chcąc sprawić przyjemność męskiej części wyprawy...
|
pozwalają przytrzymać kajak.
|
i następnie szybko omijają męskie zatory
|
a jak już wesprą się na wiośle, to trudno je potem wyciągnąć z dna rzeki
|
po czym, wciągają się jedną ręką na zwałkę
|
by przy najbliższej okazji pozwolić sobie na chwilę kontemplacji
|
i szturmować kolejną przeszkodę...
|
wplatając w ewolucje elementy kajakowego baletu
|
w innym miejscu robią zdecydowane pociągnięcia wiosłem, aby wykazać mężowi gdzie jest jego miejsce w szyku
|
cóż to dla nich taka kłoda, przecież na przeszkodzie jest solidny uchwyt
|
cały czas uśmiechnięte...
|
 |
a jedynie niektóre przeszkody...
|
wywołują wyraz koncentracji...
|
by po chwili...
|
pozwolić sobie na odrobinę...
|
kokieterii...
|
nawet siłowe...
|
przeszkody...
|
nie miały...
|
wpływu na...
|
widoczną pogodę ducha...
|
naszych Pań
|
które wręcz fruwały z...
|
z coraz większą lekkością...
|
po wysokich zwałkach...
|
w przerwach...
|
pozując...
|
do kolejnych...
|
fotografii...
|
zaś na biwakach nie było widać po nich śladu zmęczenia
|
choć ślady błota świadczyły o warunkach panujących na trasach wyprawy.
|
