Mołtawa
11.02.2007r.

Mroźna poprawka na Mołtawie

Zeszłotygodniowa relacja zdjęciowa z pływania na śniegowej wodzie po Mołtawie wywołała umiarkowany odzew na stronce dyskusyjnej, choć ze strony normalnych (rivercrossowych, paddlecrossowych, kayakcrossowych, czy zwałkowych – Krzysiulku, poczuj się pionierem i zdecyduj jak to ma być nazywane) kajakarzy padły bardzo miłe słowa.
Zdecydowanie bardziej żywiołowo zareagowali normalni kajakarze warszawscy. Od razu rozdzwoniły się telefony, aby za tydzień zorganizować poprawkę na Mołtawie.
Wojtek (Partyzant), który właśnie zrezygnował z kariery nauczyciela akademickiego żeby zajęcia ze studentami nie przeszkadzały mu w weekendowych wyjazdach kajakowych, był gotów płynąć w każdym terminie.
Fido, który tydzień wcześniej wolał odgrywać Drakulę (link) zauważył, że coś mu przeszło koło nosa i natychmiast zaczął nalegać na zorganizowanie powtórki. To samo było z Ciachem. Tylko Leszek już tydzień wcześniej zdecydował, że raz wystarczy i zapowiedział, że w niedzielę będzie grał w siatkówkę w Powsinie.

Prognozy meteorologiczne na niedzielę 11 lutego były nienajgorsze – rano miało być -5oC, zaś po południu miało się ocieplić do -2oC.
W niedzielę rano zaniepokoiło mnie -14oC na moim przyokiennym termometrze. Ociepli się, pomyślałem.
Termometr samochodowy jednak uparcie utrzymywał się na poziomie minus 14-15oC.
Było oczywiste, że zbiornik w Gąsewie będzie zamarznięty i czeka nas przeciąganie kajaków przez okoliczne pagórki.
Kontrola poziomu wody w rzece przeprowadzona z mostu koło miejscowości Cieśle, wykazała, że woda jest niższa niż przed tygodniem, choć ciągle dosyć wysoka.
Zdecydowaliśmy też, że na wszelki wypadek, zostawimy tutaj jeden z samochodów.
Start zaplanowaliśmy z tego samego mostu w Bodzanowie, samochód zostawiliśmy na tym samym zaprzyjaźnionym podwórku Przewodniczącego Stowarzyszenia „Twoja Gmina”. Jeden warunek – samochód musimy odebrać przed godziną 17-tą, bo Pani idzie na zebranie lokalnej społeczności. Tak, tak, Bodzanów wyróżnia się aktywnością, możecie to sprawdzić na internetowej stronie gminy.

Już po spojrzeniu na rzekę stwierdziliśmy, że będzie inaczej. Przybrzeżna część rzeki była zalodzona, i często mieliśmy problemy ze zmieszczeniem wiosła obok kajaka. Ale wody było, na tym odcinku tylko 10-15 cm mniej niż przed tygodniem.
Fido z Ciachem byli zachwyceni wyraźnym spadkiem rzeki, z licznymi prożkami i meandrami. No i ta sceneria. Zaśnieżone brzegi nad pasami lodu i pięknie przystrojone drzewa, podświetlone przez słońce, aż namawiały do wyciagnięcia aparatu fotograficznego.
Mimo utrzymującego się wysokiego mrozu, w kajaku było cieplej niż przy temperaturze lekko poniżej zera. Stopy nie marzły. Górna część ciała się nie pociła. Niezbędne były tylko piankowe jednopalczaste rękawiczki.
Od czasu do czasy następowało wyhamowanie na przedpolach zwałek, gdzie trzeba było przebijać się przez zalegający lód. Niekiedy zmuszeni byliśmy do pokonywania zwałek od strony brzegu tzw. kadłubkiem. Czasami dawało się wjechać na zwałkę po kajaku kolegi.
Nasza idylliczna podróż trwała do momentu, kiedy dogoniliśmy faceta idącego brzegiem i dziwnie pohukującego. Okazał się być myśliwym, który wywoływał ptactwo swoim kolegom ukrytym na drugim brzegu. Poprosił nas tylko o odczekanie kilkunastu minut, by jego koledzy nie potraktowali nas śrutem.
Po następnych kilkuset metrach dotarliśmy do jazu, gdzie tydzień wcześniej szalał Marcin. Jaz był od strony dna i po bokach zalodzony, a poniżej progu wręcz utworzyła się bariera lodowa i znowu musieliśmy się przebijać. Totalna zmiana warunków w ciągu tygodnia. Gdzie podział się ten bystry nurt?
Jako że nieszczęścia chodzą parami, po następnych kilkuset metrach rzeka stanęła.
Przeprawiliśmy się po mostku na wschodni brzeg rzeki i półtorakilometrowe ciąganie kajaka po nadbrzeżnych wzgórzach. Muszę powiedzieć, że Ciacho to ma zdrowie. Ciągnął najszybciej, a jak było trzeba to i za starszego pana.
Ciepły posiłek przy zastawce w Gąsewie (zupa w termosie zdała egzamin) i rozczarowanie. Woda słabo ciecze i pierwszy przemiał hamuje kajaki. Tydzień wcześniej to nawet nie zauważyliśmy jakiegoś tam przemiału. Woda niosła szybko i jedno, co zapamiętałem, to podwójny zakręt na odcinku o dużym, górskim spadku, z nurtem wpadającym na krzaki z poprzecznym drągiem. Pod dyktando Marcina udało mi się wtedy nie wywrócić.
W tę niedzielę było mniej ciekawie, bo o te kilkanaście stopni chłodniej.
Na szczęście wody było mniej o jakieś 40 centymetrów i wspomniany odcinek pokonaliśmy bez większych emocji.
Następnie znowu bystry odcinek, kilka pni w nurcie i po czterech godzinach dotarliśmy do mostu koło wsi Cieśle.
Okazało się, że jest stosunkowo wcześnie, bo godzina 14.20. Proponuję, że z Wojtkiem zabierzemy drugi samochód z Bodzanowa i będziemy czekali na chłopaków przy serii zwałek, przed mostem w Kępie Polskiej.
W samochodzie stwierdzamy, że zrobił się upał. Temperatura podskoczyła w międzyczasie aż do -9oC.
Pani w Bodzanowie przemiła, opowiedziała nam o Bodzanowie i Mołtawie, o której jej córka pisała pracę maturalną. Poinformowała nas, że w maju zdarza się na Mołtawie fala niemal powodziowa.
My obiecaliśmy zamieścić link do naszych relacji na internetowej stronie gminy, no i podzielić się naszymi zbiorami fotografii z Mołtawy.
Pędzimy po chłopaków, a tam jak okiem sięgnąć stabilny lód na rzece, sięgający daleko za zwałki.
Po półgodzinnym oczekiwaniu, oczom naszym ukazały się trzy kłusaki ciągnące po pobliskiej drodze kajaki na paskach do bagażników dachowych. Nie dziwiliśmy się wysokiemu tempu podróżowania. Znowu zrobiło się rześko. Okazało się, że ostatnie kilkaset metrów rzeki było kompletnie zalodzone. Jeszcze tylko zdjęcie pod dębem, pod którym tydzień wcześniej uwieczniliśmy eksploratorów w wiosennej scenerii i do domu.
Po drodze dominował zachwyt nad urokami rzeki i udanym weekendem.
W poniedziałek, koledzy z pracy dopytywali tylko, gdzie się tak opaliliśmy?
Jedynie nie dotarły do mnie relacje, jak udała się Leszkowi niedzielna siatkówka?

Letman